KIEDY WYKONAĆ DIAGNOSTYKĘ

Badania epidemiologiczne wskazują na szerokie rozpowszechnienie tego wirusa w środowisku naturalnym człowieka. Najwięcej przypadków reaktywacji wirusa obserwuje się przy zwiększonej aktywności seksualnej. Biorąc pod uwagę rozpowszechnienie wirusa w populacji europejskiej, badaniami powinny być objęte wszystkie kobiety ciężarne w III trymestrze ciąży. Nie po to, żeby je leczyć, bo jak dotychczas leczenia w okresie ciąży nie praktykuje się, tylko aby mieć wyjściowy status dla dziecka, jeśli pojawią się jakieś niespecyficzne objawy. Powinny to być również rutynowe badania w ginekologicznej diagnostyce wcześniactwa, poronień, wad płodu. Wykonuje się badania z krwi i z moczu. We krwi ocenia się poziom przeciwciał przeciw cytomegalii - tzw. serologię. W klasie IgG - utrzymują się w niskim mianie (poniżej 500) po pierwotnym kontakcie w przeszłości i wzrastają w momencie reaktywacji zakażenia. Obecność przeciwciał w klasie IgM (niezależnie od poprzedniego wyniku) zawsze świadczy o świeżej infekcji. Ponadto wykrywa się obecność wirusa w moczu i krwi metodą PCR (polimere change reaction), która wykazuje namnażanie się wirusa. Krew i mocz można pobrać od badanego w każdej sytuacji i próbki wysłać do odpowiedniego laboratorium.

U noworodka i niemowlęcia wskazaniem do wykonania badań jest nieprawidłowo przebiegająca żółtaczka poporodowa, przekraczająca normy żółtaczki fizjologicznej, zaburzenia jelitowe, niespecyficzne zwiewne wysypki skórne. Małe dzieci, u których po transfuzji krwi wystąpiły objawy poinfuzyjnego zespołu CMV: gorączka, powiększenie narządów miąższowych (głównie śledziony), atypowa limfocytoza w rozmazie krwi. Do zakażenia dochodzi w 1,8-2,8% u dzieci wymagających wielokrotnych transfuzji (wcześniaki).